De witte berg

Maandagochtend staan we klaar om te vertrekken naar een nieuwe locatie. DE auto is gepakt en nagekeken, de mobile is schoongemaakt. Maar waar gaan we naartoe? We zijn in afwachting van bericht van kantoor, want we kunnen niet zomaar ergens heen vertrekken. Wordt het Frankrijk of misschien toch nog iets in Italië?

meer van AnnecyWe hebben overleg met kantoor. Er zijn twee brandhaarden in Frankrijk waar we naartoe kunnen. Op beide campings moeten nog tenten worden opgebouwd en klaargemaakt voor het aankomende weekend met gasten. Afgesproken wordt om alvast richting het meer van Annecy te rijden en mocht onderweg de bestemming wijzigen kunnen we bij Milaan nog altijd een andere route pakken. Het blijft het meer van Annecy.

Tot bij Torino (Turijn) blijft het landschap relatief vlak. Net voor Turijn gaat de route bergennaar het noorden richting de Franse grens. Het landschap wordt bergachtig en de bebouwing wordt meer een mengeling tussen Zwitsers en Frans. Niet zo vreemd, want we rijden door de Savoie, een grensoverschrijdend gebied van Italië, Frankrijk en Zwitserland. De bergen worden groter en hoger en we zien her en der nog sneeuw bovenop. En daar ligt ie! De berg waar de tunnel naar genoemd is en de tunnel die we beiden voor het eerst gaan nemen. Een tunnel van meer dan 11 kilometer lang. De tunnel die voor ons in Italië begint en in Frankrijk eindigt. Het kost een vermogen, we schrikken ervan. We gaan via de Monte Bianco oftewel de Mont Blanc.

mont blancDe bergen om ons heen zijn prachtig. Na de snelweg gaan we een stukje via een provinciale weg. Door een wegomleiding komen we over een route die niet zou misstaan in het programma “de gevaarlijkste wegen”. Onze navigatie gaat helemaal van slag en is kilometers lang de route aan het herberekenen en probeert ons via onmogelijke paadjes te sturen. We volgen toch maar de geasfalteerde weg, wel zo verstandig, en uiteindelijk komen we op plaats van bestemming. Het meer van Annecy. De bedoeling is dat we helpen holiday tenten in te richten nadat de tentenbouwers zijn geweest. De volgende keer meer hierover.

 

Weer op pad.

download (1)We zijn nu iets meer dan 3 weken in Italië. In deze tussentijd zijn wij werkzaam geweest op 2 campings aan de Adriatische kust. Op beide campings hebben we de vaste beheerders geholpen met de opstartfase van hun campings. Klinkt mooi, in de praktijk is het veel schoonmaakwerk en het inrichten van de mobiles, zodat deze weer klaar zijn voor de gasten die nu toch steeds meer binnenstromen. Degene die ons al wat langer volgen, weten dat deze opstartfase normaal gesproken begint in eind maart, begin april.  Maar wat is normaal in 2020?

Italië heeft in een totale lockdown gezeten tot 3 juni, de dag dat we hier aankwamen. Alles lag stil. Ook al het logistieke en technische werk, dat nodig is om de campings weer op gang te brengen na een winterperiode, kon hierdoor niet plaatsvinden. Na 3 juni begon op de campings een race met de klok om alles zo gauw mogelijk weer in orde en open te krijgen. Je kan je voorstellen dat dit in sommige gevallen wat stress veroorzaakte. Mobiles werden al schoongemaakt terwijl er nog een verscheidenheid aan checks en werkzaamheden door allerlei teams gedaan moesten worden. Denk hierbij aan geisers, airco en safety checks. Niet te vergeten voorraad, die nodig is gedurende het seizoen, wat nog tijdelijk opgeslagen was in accommodaties en weer verplaatst moest worden. Veel werk voor iedereen in een periode van het jaar waar de temperatuur hoog oploopt. Normaal gesproken gebeurt dit alles een aantal maanden eerder bij aanzienlijk lagere temperaturen. Ook de werkwijze voor ons is verandert. We werken in verband met de Corona crisis met protocollen dit jaar voor de veiligheid van onze gasten en niet te vergeten van ons zelf. Kortom, veel is dit jaar anders en vergt aanpassingsvermogen en flexibiliteit van de camping beheerders. Voor sommige beheerders wat lastiger dan voor anderen.

Het bedrijf waar wij voor werken is behoorlijk groot en behoort tot een nog grotere overkoepelende organisatie. Hierdoor kan het wat sneller grotere projecten oppakken en hiervoor mensen inzetten. Sommige  kleinere organisaties lopen nu achterstand op en openen pas later voor gasten of dit jaar helemaal niet meer.

op 2Ook een aantal campings hier in de buurt blijven dit jaar dicht en hopen op betere tijden volgend jaar. De locaties waar we gewerkt hebben de laatste weken, openden voor de eerste sporadische gasten die binnen komen. Met name Italiaanse toeristen. Er zijn hier speciale aanbiedingen voor het Italiaanse zorgpersoneel om hun te laten genieten van een meer dan verdiende vakantie. Bij onze organisatie is het hectisch op een aantal campings en de last minutes stromen nu toch wel binnen, de planning wisselt bijna dagelijks. Gasten die toch maar boeken of mensen die cancelen en het risico niet nemen, afhankelijk van hoe thuis het eindeloze nieuws over de corona crisis verloopt.

Morgen vertrekken we en gaan we op pad naar een nieuwe inzet. Waarschijnlijk gaan we nu naar Frankrijk, waar we ingezet worden is nog een verrassing. Meer informatie krijgen we morgen. We houden jullie op de hoogte.

Drukker

Pra delle TorriDoor de week zijn we aan het werk bij een camping in de baai van Veneto, vlak bij Caorle. Omdat deze camping nog niet geopend is voor gasten, mogen ook de medewerkers hier niet overnachten. Daarvoor is een camping aan de overzijde van de straat bereid gevonden om een aantal mobiles beschikbaar te stellen voor ons en andere organisaties om te overnachten. Een andere regel is, dat er in het weekend op zondag en ook op zaterdag niet gewerkt mag worden. Dus de zaterdag wordt door ons gebruikt om bijvoorbeeld de administratieve taken te doen.

We zijn nu anderhalve week in Italië. Het eerste weekend op de overnachtingscamping is het erg rustig. Slechts een handjevol gasten verbleven er, de medewerkers niet meegeteld. Hoe anders is dit nu. Vrijdagavond zitten we buiten en we zien de een na de andere caravan en camper binnenrollen. Er is een heuse camper club gearriveerd. Er wordt driftig gezwaaid met armen, gedirigeerd, geïnstrueerd en overlegt hoe het beste geparkeerd kan worden. Veel “Ciao’s” en “come stai’s” vliegen door de lucht, het gebruikelijke kussen en knuffels blijven ook hier achterwege. De heren zijn bezig met de luifels uitschuiven en de dames zetten alvast de tafel en stoelen naar buiten, de kinderfietsjes komen tevoorschijn en de pret kan beginnen. Voor ons ook, we hebben geen animatie nodig.

chineesCaorle kennen we al van een aantal jaren terug. Destijds ontdekten we een chinees restaurant in Caorle en het is voor ons een soort traditie geworden (wanneer we in de buurt zijn) om dan bij dit restaurant te gaan eten. Vandaag was het zover. We slenterden door Caorle, de nauwe steegjes en langs de waterkant. Het is er al aanzienlijk drukker dan vorige week in Venetië en alle barretjes, winkeltjes en restaurants zijn open. We merken dat het voor iedereen onwennig is. De lockdown is ook nog niet zolang geleden, natuurlijk. De ene groep mensen die we passeren draagt geen mondkapjes, een volgende groep duidelijk wel allemaal een mondkapje en weer een groep heeft het mondkapje in de hand om te pas en te onpas het mondkapje op te kunnen zetten. Het is dus een beetje verwarrend welke regels er gelden of zien de regels meer als een soort richtlijn. Dus we besluiten om het kapje in de straatjes wel op te doen en zodra meer ruimte, houden we het kapje in de hand. Lands wijs, lands eer, toch?Caorle steegje

Steeds vaker krijgen we het gevoel bevoorrecht te zijn, dat we op zo veel verschillende plaatsen komen en zoveel verschillende dingen zien. Natuurlijk werken wij wanneer de gasten vakantie houden, maar tussendoor hebben we vaak gelegenheid om de omgeving te verkennen, waardoor er veel plekken in Zuid-Europa zijn die we zien. We genieten van onze baan en al het moois dat we mogen zien en meemaken.

 

En toen gingen we naar Giethoorn

gondelsSinds vorige week zijn we bezig met de opstart van een camping aan de Adriatische kust in de buurt van Caorle. Afgelopen zondag gingen we op pad naar venetie. Deze stad hebben we de laatste jaren veelvuldig bezocht. Deze keer was het toch heel speciaal, omdat het toerisme waar deze stad op drijft geheel tot stilstand kwam in verband met de coronacrisis. We reden over de weg langs de Lagune van Veneto richting Punta Sabbione. De gehele baai staat in het teken van toerisme en je passeert hier tussen de dorpen een aaneenschakeling van lege of nog gesloten campings, resorts, pretparken, hotels. Normaal gesproken bruist het hier van de activiteiten, nu begin juni geeft het een verlaten indruk. Bij barretjes en restaurants zien we al wel weer locale mensen die naar een strenge lockdown in dit land eindelijk hun vrijheid weer terug krijgen en daar van genieten.
Canal GrandeAangekomen bij Punta Sabbione parkeren we onze auto op een lege parkeerplaats. Vanuit hier vertrekken de pendelboten richting Venetië. We zijn te vroeg voor de boot en eten en drinken wat op het terras van een bar. We vallen op, we zijn duidelijk een van de eerste toeristen die naar een periode van maanden hier weer komen. We raken aan de praat met de eigenaar van de bar, die duidelijk veel vragen had. “Waar komen jullie vandaag? ” en “ hoe komen jullie over de grens, die gaat toch pas open officieel op de 15e?”. We leggen hem uit dat we voor ons werk hier zijn waarna zijn nieuwsgierigheid nog meer is gewekt. Een gesprek ontstaat, hij heeft duidelijk behoefte aan informatie over hoe we denken dat het seizoen nu verder gaat verlopen en hoe het toerisme weer op gang komt en wanneer de campings open gaan. Na een poosje nemen we afscheid van de man en we wensen elkaar veel succes voor de rest van het seizoen. We nemen de boot naar Venetië en varen de stad binnen. Geen cruiseschepen en geen speedboten die overal doorheen krioelen.
San MarcopleinWe gaan op pad om enkele uren in deze stad door te brengen. Ongelooflijk wat een rust en stilte. Geen hordes toeristen in de steegjes en op de pleinen. Er lopen meer duiven dan mensen op het imposante San Marcoplein. De lokale mensen zijn er wel en herontdekken en genieten van hun stad zonder overspoeld te worden door de toeristen, waarvan ze eigenlijk toch zeer afhankelijk zijn. We maken een tochtje met een gondel door de grotendeels verlaten en opvallend schone kanalen van de stad. Na afloop raken we aan de praat met de gondelier die ons verteld hoe lastig het zal worden om het normale leven weer op gang te krijgen. Deze crisis geeft volgens hem ook de kans om de zaken eens goed aan te pakken, zodat men een mix vindt van een leefbare stad voor lokale mensen en een meer gecontroleerde toestroom van toeristen. We hopen dat Venetië en de rest van Italië er weer bovenop komt en iedereen weer kan komen genieten van al het moois wat dit land te bieden heeft.

Lege snelweg

Dinsdag gingen we na een lange periode eindelijk op pad. Maandag de auto ingeladen, we nemen steeds minder mee. Dinsdag de overnachtingskoffer in de auto, de laatste dingen nagekeken en daar gingen we. Toch best een beetje spannend, wel. We hebben alle documenten die we nodig hebben bij ons en het zal allemaal best goed komen, maar toch voel je een lichte opwinding voor wat komen gaat. Voorin de auto liggen de mondkapjes, de des-infecterende gel en alles wat je in Corona-tijd nodig hebt. mondkapje
Na een omweg ivm een ongeval en omleiding komen we uiteindelijk voorbij München. Dat was ons streven. Het hotel waar we vaker overnacht hebben is dit keer dicht. Toen maar een klein stukje verder gereden en aan de rand van volgende dorp vonden we een “wirtschaft” geheel op de wijze zoals je dat in Beieren kunt verwachten.
wirtschaftDe eigenaresse kwam ons al tegemoet. Mondkapjes voor ten allen tijde, behalve wanneer je aan een tafel iets gaat gebruiken. We hebben heerlijk onder de kastanjebomen op een terras gezeten en een goede bauernkost gegeten.
De volgende ochtend na een goed stevig ontbijt naar de Oostenrijkse grens gereden. Net voor de grens kwamen we in een file terecht. Alle auto’s moeten stoppen en ons werd gevraagd aan de zijkant te wachten. Nederlands kenteken is toch anders dan Duits of Oostenrijks. De meegebrachte ingevulde formulieren laten zien en een verklaring van ons bedrijf. Deze werden meegenomen om een duplikaat van te maken en we mochten weer verder. Al met al duurde het een dik kwartier, inclusief de file.
Ons was verzocht niet te stoppen in Oostenrijk en meteen door te rijden naar Italië. De hele autoweg was het extreem rustig. Vrachtwagens reden er, een enkele Duitse auto en 1 enkele verdwaalde gast uit Nederland, wij dus. lege snelwegNog nooit eerder zo’n lege autosnelweg gezien, behalve misschien om 3 uur ’s-Nachts. Het reed op zich wel relaxed, was het niet dat de autoriteiten dachten dat op de snelweg nu een goede tijd was om wegwerkzaamheden te verrichten, er is immers toch niemand op de weg.
De grens tussen Oostenrijk en Italië was zo gepasseerd. Het is opvallend rustig nog in de dorpjes waar we doorheen rijden. Inmiddels zijn we dus op de camping in Italië gearriveerd en hebben onze collega’s voor de komende weken ontmoet. We overnachten eerst nog op een camping tegenover de eigenlijke camping waar we aan het werk gaan. Morgen gaan we er een kijkje nemen.